Haldið heim

23. mars Páskadagur

Risið úr rekkju og búist til brottfarar. Hemmi tróð okkur og farangrinum í síðasta sinn í litlu óþægilegu rútuna okkar. Ókum á flugvöllinn sem er rétt utan við Marrakech. Hann virðist vera enn í byggingu enda er Marrakech í örum vexti sem ferðamannaborg. Kvöddum Hemma með virktum fyrir utan en Yahya lóðsaði okkur að innritunarborðinu. Þar innrituðumst við til London með millilendingu í Casablanca. Vel gekk að komast í gegn, okkur konunum fannst ágætt að það var sérstök konuröð, mun styttri og hraðvirkari, því ekki gengur að karlar séu að þukla á kvenfólki í múslímaríki. Að sjálfsögðu var orðin seinkun á fluginu, við vorum nú í Afríku. En við vorum bara róleg enda nægur tími milli fluga á Heathrow. Vélin tók rétt á loft í 25 mínútur milli Marrakech og Casablanca. Þar biðum við í vélinni eftir að hún fylltist af ferðalöngum. Ferðin gekk vel og við fórum milli flugstöðva á Heathrow án vandkvæða. En þá upphófst vesenið. Það kom í ljós að Júlí og Þröstur voru bókuð í flug morguninn eftir og Kjartan, Unnur og Sævar áttu bókað flug heim 23. maí en ekki 23. mars. Og þau höfðu öll gert sér ferð á söluskrifstofu Flugleiða til að kaupa nú örugglega rétt flugfar. Urðu nú allir mjög áhyggjufullir því ekki vildum við týna þessum ágætu félögum okkar svona rétt áður en við kæmumst heim. En á flugstöðvum er ekkert val, við sem vorum bókuð í vélina fórum í gegnum eftirlit en félagarnir ætluðu að reyna að komast í laus sæti ef einhver byðust. Úr rættist því að síðust um borð voru félagar okkar því 14 manna hópur hafði ekki mætt í flugið. Sjálfsagt eitthvað vesalings fólks sem heldur að það eigi flug 23. maí. Flugvélin var full af kátum Íslendingum að koma heim úr páskafríi og við pössuðum vel í þann hóp. Í Keflavík knúsuðumst við öll og þökkuðum hvort öðru fyrir frábært frí og héldum síðan hver til síns heima. Lentum í biðröð vegna umferðarslyss á Reykjanesbraut. Þá mundum við eftir því að þó við yrðum oft vitni að glæfralegum akstri í Marokkó sáum við aldrei umferðarslys. Líka að við ferðuðumst í viku í Afríku og allar ferðaáætlanir stóðust fullkomlega, það voru viðskipti okkar við Íslendinga sem ekki stóðust. Þessi ferð var mjög fjölbreytt og góð kynning á mismunandi hliðum Marokkó. En hún var ekki slökunarfrí, maður var að allan tímann. Þetta var svona kynning á hvað mann langar til að skoða betur því þegar ég les þessi skrif mín yfir þá sé ég að við náðum að upplifa alveg ótrúlega mikið á einni viku.

Hafið og stórborgin

22. mars Laugardagur

Morgunverðurinn var borinn fram uppá þaki á hótelinu í Essaouira. Yfir sveimuðu máfar og öldur hafsins brotnuðu í fjörunni. Sumir fóru snemma á fætur til að fara niður að höfn til að sjá þegar bátarnir kæmu að. Við höfnina var mikið af bátum en fæstir þeirra virtust fara á sjó. Ástandið virtist vera svipað og í sjávarbyggðum á Íslandi. Örfáir eldri menn sem enn sækja sjóinn en mikið af ónotuðum bátum upp á landi. Þarna virðist nú aldrei hafa verið annað en smábátaútgerð. En þó voru nú nokkrir að koma með afla að landi og mátti þarna sjá ýmsa furðufiska boðna til sölu. Skoðuðum gamalt strandvirki þar sem var góð útsýn yfir bæinn. Að menningarferð við sjávarsíðuna lokinni var tekið til við alvarlegri mál, verslunarferð. Ekki hafði gefist mikill tími til að viðra seðlana fram að þessu svo nú var tekið til við að skoða í búðir og kaupa föt, skartgripi, minjagripi o.fl. sem koma þarf með heim úr vel heppnuðu fríi. Essaouira reyndist ágætis kostur til verslunar, þarna var mikið af skemmtilegum búðum, verðið hagstætt, engir bílar í miðbænum og hann svo lítill að það þurfti einbeittann brotavilja til að týnast. Um hádegið fengum við okkur hressingu og fórum svo að sækja töskurnar okkar því nú skyldi halda til baka til Marrakech. Hemmi kom á bílastæðið fyrir utan miðbæinn og við tróðum okkur og draslinu inn. Ókum sömu leið til baka um gróðursælla Marokkó en við sáum fyrstu dagana. Á þessum slóðum er ræktað mikið af argan trjám (Argania spinosa) sem eru eingöngu ræktuð í Marokkó. Úr ávextinum er unnin olía sem samkvæmt Marokkóum er allra meina bót. Umferðin á þessu svæði er frekar þung og sáum við þarna hin furðulegustu farartæki og mörg þeirra hefðu alls ekki staðist þungatakmarkanir á Íslandi. Eins undruðmst við hversu mörgum farþegum var hægt að koma í gamla Peugeot bifreiðar. Þessu skipti lögreglan sér ekki af en bílar í ferðamannaflutningum urðu fyrir ómældum töfum vegna eftirlits lögreglunnar. Hemmi greyið þurfti sífellt að vera að sýna alla mögulega pappíra þegar við vorum stoppuð vegna vegaeftirlits. Steininn tók nú úr þegar honum varð á að beygja of fljótt út úr hringtorgi og taka u-beygju til að komast inn aftur. Á næstu eftirlitsstöð var búið að hringja vegna hans og hann var sko aldeilis tekinn á teppið. Hann gat nú samið um að fara með okkur á næstu vegasjoppu og koma aftur til að taka afleiðingum gjörða sinna. Við drukkum myntute á sjoppunni og bjuggumst eins við að Hemma myndi missa ökuleyfið fyrir en fljótlega birtist hann heldur gleiður. Við spurðum Yahya hvað hefði gerst en hann svaraði bara: „Hann borgaði“. Það er víst aðferðin við erfiða lögregluþjóna að rétta þeim smávegis af seðlum. En við vorum ánægð með að eftirmálin voru ekki meiri og héldum áfram ferðinni. Gekk nú allt að óskum þar til við stoppuðum á fjölförnum gatnamótum í Marrakech og rútan drap á sér og fór ekki í gang aftur. Sérfræðingur hópsins í Benz-bifreiðum hélt ræðu um hverning Hemmi hefði eytt öllu rafmagninu út af geyminum með því að hafa loftkælinguna í gangi og aka á allt of lágum snúningi. Ekki dugði að sitja sem strandaglópar á gatnamótum í Marrakech svo sérfræðingurinn kvað uppúr með: „Now we push“ og út ruddumst við og fórum að ýta. En auðvitað var komið rautt ljós svo duglegu Íslendingarnir ýttu rútunni í veg fyrir vörubíl sem kom á fljúgandi ferð. Fölnuðu nú konur og minni háttar fólk í rútunni en vörubílstjórinn flautaði ógurlega og sveigði hjá og kom í veg fyrir slys. Bíllinn hrökk í gang og við settumst heldur hróðug inn aftur og héldum áfram för okkar. Komum heil á húfi aftur á hótelið sem við dvöldum á áður. Komum okkur fyrir og héldum á markaðinn því nú voru síðustu forvöð að eyða. Hittumst um kvöldið og snæddum saman á stóru veitingahúsi. Fengum þar undarlegustu köku sem borin hafði verið á borð fyrir svanga Íslendinga. Sæmilegasta kjúklingakássa var bökuð inní vínarbrauðsdeigi með miklu af kanil og sykri. Það gekk hálf illa að koma þessu niður. Aðrir réttir á matseðlinum voru ekki eins skrýtnir en samt ekki það besta sem fólk hafði fengið. Ég held nú samt að fyrir okkur hafi verið skrýtnast að vera á svona stórum stað þar sem margir hópar af ferðamönnum voru að snæða og þjónustan var í samræmi við það. Svosem allt í lagi en allt á færibandi. Ekki þessi innilega þjónustulund, persónulega þjónusta og gestrisni sem við vorum búin að kynnast úti í eyðimörkinni og uppí fjöllunum. Það kom berlega í ljós að við erum öll sveitamenn inn við beinið. Að máltíð lokinni röltum við heimleiðis í mannmergðinni og eiturgufum vélhjólanna að sumu leyti leið yfir að viðburðaríkri ferð var að ljúka en einnig að sjálfsögðu spennt að komast heim og fara að stæra okkur af ævintýrum þessa ferðalags okkar. Því það er nú eitt það besta við ferðalög að koma heim aftur.

Marrakech hér komum við!

21. mars Föstudagurinn langi

Rumskaði við bænaköllin í morgunsárið en velti mér samviskulaust á hina hliðina. Fór samt fljótlega á lappir og niður í morgunmat. Veitti því athygli að hér vinna ungar stúlkur við framreiðslu, eitthvað sem sést ekki úti á landsbyggðinni. Fengum venjulega fransbrauðið og kaffið. Þröstur var lasinn og Svava fór í apótek og keypti handa honum Biafra-blöndu til að hressa hann við. Það tókst nú ekki nema svona og svona. Hittum borgarleiðsögumann, Abdullah, sem lóðsaði okkur um miðborgina. Á honum kjaftaði hver tuska og sagði hann okkur margt og mikið um sögu Marrakech. Miðpunktur borgarinnar er torgið Djemma el Fna, sem við snerum yfir á Hausaskeljastað því nafnið er dregið af þeim sið að setja hausa óvina ríkisins upp á prik á torginu. Á torginu er margt að sjá hvort sem er að degi til eða á kvöldin. Þarna má sjá snákatemjara, menn með apaketti og alls konar tónlistaratriði. Fjöldinn allur af sölubásum fyllir torgið, flestir með annað hvort mat eða drykk. Leiðsögumaðurinn okkar dró hópinn með sér inn á markaðinn. Markaðurinn er völundarhús úr þröngum götum fullum af alls konar verslunum og fólki. Við fengum að stoppa í hefðbundnu jurtaapóteki. Þar voru okkur kynnt alls konar jurtalyf og snyrtivörur og sumir fengu herðanudd Minnti andrúmsloftið þó nokkuð á plastdollukynningar á Íslandi. En flestir keyptu sér eitthvað, hvort sem það voru kryddblöndur, snyrtivörur eða undralyf. Að kynningunni lokinni var skoðunarferðinni haldið áfram og heimsóttum við kóranskóla og borgarminjasafnið í gamalli höll. Enduðum á kebab stað og keyptum okkur hádegisverð. Settumst upp á svalir þar sem við höfðum útsýn yfir mannmergðina á torginu. Að máltíðinni lokinni fengum við frjálsan tíma til kl. tvö til að skoða okkur um. Hittumst svo aftur við rútuna okkar og lögðum af stað til Essaouira. Essaouira er ferðamannabær á strönd Atlantshafsins. Bærinn er vinsæll ferðamannastaður og mjög notalegur staður til að heimsækja. Í gamla miðbænum er bílaumferð bönnuð svo það er mjög gaman að rölta um göturnar. Andrúmsloftið er afslappað og sölumennskunni í hóf stillt. Bærinn er miðstöð útskurðarmenningar í Marokkó. Meðfram ströndinni er mikið ræktað af lífvið eða Thuju. Barrtré sem gefur mjög fallegan harðvið. Þarna er hægt að kaupa fallega útskorna muni á mjög hagstæðu verði. Um kvöldið fórum við á veitingastað við ströndina. Þar var hægt að fá lambakótelettur og vín með matnum. Nutum veitinganna og fórum svo upp á efri hæðina þar sem var bar með hávaðasamri, vestrænni tónlist. Skemmtilegast var að fara út á svalir og horfa á fullt tunglið bera yfir hafflötinn. Héldum heim um dimmar, mannlausar götur. Næturlíf er í algeru lágmarki á þessum slóðum. Við systur vorum svo heppnar að vera í herbergi sem sneri út að götunni yfir innganginum í hótelið. Og það var frekar hlóðbært, svo mannaferðir fóru ekki framhjá okkur um nóttina.

Klifið á toppinn

20. mars Skírdagur

Vöknuðum við bænaköll og asnahrinur. Um nóttina var leiðinda rok og gegnumtrekkur svo það var gott að eiga góðan svefnpoka. Það var ansi kalt í veðri, hafði snjóað í hæstu tinda um nóttina, en fallegt veður og heiðskýrt. Fengum morgunverð, heitt te og kaffi, brauð og álegg eins og venjulega. Við minniháttar göngugarparnir ákváðum að taka morgninum rólega en hinir drifu sig af stað og brunuðu upp hlíðina upp á næsta fjallaskarð. Þar var glæsilegt útsýni til háfjallanna og upplífgandi að komast svona í návígi við almættið. Var þetta í alla staði hin ánægjulegasta gönguferð þó sumum fyndist heldur bratt á niðurleiðinni. Göngugarparnir mættu í hádegisverð sem snæddur var með bestu lyst. Að honum loknum var haldið af stað til baka niður á þjóðveg. Núna sóttist leiðin greiðlega enda niður í móti og við héldum okkur á bílveginum. Innfæddir voru bara slakir því það var frídagur í tilefni af afmælisdegi Múhammeðs spámanns. Fólk var því á ferðinni og ungir menn að spila knattspyrnu á næsta leirflagi. Hittum Hemma með rútuna okkar á þjóðveginum og tróðum okkur og draslinu inn. Ókum til baka upp á aðalveginn og yfir Tizi´n Tichka(2260 m)fjallaskarðið, það hæsta í Marokkó. Leiðin niður af skarðinu var frekar glæfraleg og hlykkjótt. Þegar norður fyrir fjöllin kom breyttist náttúran mikið. Jarðvegurinn er dökkrauður og hlíðarnar skógi vaxnar upp á topp. Landið grænkaði og allt var mun lífvænlegra. Fyrir norðan fjöllin fellur úrkoman sem kemur utan af Atlantshafinu og veldur þessum skörpu skilum. Þegar við nálguðumst Marrakech varð umferðin meiri og fleira fólk á ferli. Hemmi skilaði okkur á hótelið rúmlega sex. Allir fengu herbergi og hótelið var alveg þokkalegt. Þó var eitt og annað bilað á herbergjum fólks en það virðist vera algilt í Afríku að hlutirnir virka ekki nema með höppum og glöppum. Flestir fengu þó heita sturtu og voru tilbúnir til bæjarferðar á leifturhraða. Löbbuðum af stað inn í miðbæinn, það var farið að dimma en göturnar og gangstéttarnar voru troðfullar af fólki og farartækjum. Íslenskum sveitamönnum leist ekki alveg á blikuna að troðast þarna í mannþrönginni. Fórum á veitingahús og flestir pöntuðu sér pizzu. Hún var eini maturinn í ferðinni sem virkaði frekar dularfullur en engum varð þó meint af. Eftir matinn var aftur haldið út á stræti borgarinnar. Ekki hafði fólkinu fækkað hætishót og mengunarfnykur lá í loftinu. Borgarbúar ferðast mikið á vespum og tvígengisvélarnar spúa ansi illa þefjandi reyk yfir allt og alla. Héldum í rólegheitum aftur til baka á hótelið þar sem allir fóru beint að sofa eftir enn einn viðburðaríkan dag.

Fjöll og furutré

19. mars 2008 Miðvikudagur

Morgunmatur samkvæmt venju nema hér var í boði svartar ólífur og soðbrauðs partar sem lífgaði heldur upp á fransbrauðið. Hlóðum öllu okkar drasli í bílinn og gengum svo yfir ána að virkinu Ait Benhaddou. Það er fornt fjallavirki byggt úr leir og stráum. Fólkið var flutt burt úr virkinu og búið að byggja sér þægilegan bæ á sléttlendinu við ána en nú er búið að vernda virkið sem menningarminjar á vegum UNESCO. Þeir hafa fengið peninga í endurbyggingu og er verið að vinna að því samkvæmt hefðbundnum aðferðum. Nú hafa nokkrar fjölskyldur flutt aftur í bæinn og bjóða gestum að koma inn hjá sér og sjá hvernig þær lifa í hefðbundnum húsum. Einnig fer fram sala á minjagripum og listiðnaði. Virkið er byggt kringum hól við ána, efst er virki þar sem allar fjölskyldur í bænum áttu herbergi til að geyma verðmætin sín. Síðan var hægt að verja það lengi og vel. Við gengum upp á hólinn og horfðum yfir nágrennið. Þarna blast við útsýn til hæstu tinda Atlas- fjallanna og þangað var ferðinni einmitt heitið næst. Tróðum okkur inn í litlu rútuna okkar, þegar hér var komið sögu var búið að finna út hvernig best var að troða mannskapnum inn svo að þeir sem fullvaxnir eru dæju ekki á leiðinni með járnstykki standandi í hnjánum. Þrengslin í rútunni voru það eina sem stundum pirraði fólk og svo tónlistarsmekkur Hemma. Hann hlustaði á mis ónýtar kasettur með arabískri tónlist og söng með. Tónlist sem engan veginn féll að okkar vestrænu eyrum, okkur fannst helst verið að kvelja fressketti. Við brugðum helst á það ráð að syngja fallega, íslenska rútubílasöngva sem sjálfsagt hafa hljómað álíka í eyrum Hemma og hans tónlist fyrir okkur. En ég held samt að Hemmi hafi haft óvenju hallærislegan tónlistarsmekk því Yahya leiðsögumaður andvarpaði oft og lækkaði í græjunum ekkert of hamingjusamur á svipinn. Ókum sem leið liggur frá Ait Benhaddou í átt til Marrakech. Vorum nú komin upp í há Atlasfjöllin. Blöstu nú við snævi þakin fjöll og furuplantekrur. Ríkistjórn Marrokkó hefur undanfarin ár lagt peninga í að planta trjám í fjöllin til að stoppa landeyðingu. Mest er þetta Pinus pinaster - strandfura og Pinus helepensis - aleppofura. Yahya sagði okkur að þessu hefði verið plantað fyrir 10 árum og þótti okkur skógrækt ganga hratt fyrir sig á þessum slóðum því trén eru milli 6 og 10 metra há. Þegar við nálguðumst hæsta punktinn á leiðinni beygðum við á hliðarveg í átt til Telouet. Þar skoðuðum við hálfhrunda höll Glaoui-ættarinnar sem löngum var valdamesta ætt sunnan Atlas fjallanna. Ættin hagnaðist vel á skattlagningu úlfaldalestanna sem komu með gull og krydd sunnan úr Afríku, yfir eyðimörkina norður í gegnum fjöllin til Miðjarðarhaflandanna. En þegar Frakkar voru að seilast til valda í Marokkó á fyrri hluta síðustu aldar hóf El Glaoui samstarf við þá og hjálpaði þeim að opna leið gegnum fjöllin til Suður-Marokkó. Einnig notuðu þeir franska herinn til að berja á óvinum sínum. Þegar svo Marokkó varð sjálfstætt áið 1956 var El Glaoui hálshöggvinn og öll ættin send í útlegð sem föðurlandssvikarar. Og Telouet var máð af landakortinu, þar hefur ekkert verið gert síðan 1956. En höllin hefur einhverntíman verið flott og mjög sérstakt að skoða þennan forgengileika mannanna verka. Að skoðunarferðinni lokinni fórum við í teppabúð og borðuðum hádegisverð. Eftir matinn fengum við teppasýningu og sáum mikið af teppum. Allir voru mjög harðir og keyptu ekkert teppi, nema Svava hún lætur alltaf pranga inn á sig einhverju mis nauðsynlegu. Eftir miklar umræður kom hún út með teppi heldur hróðug, fór þá nokkur fiðringur um konurnar en karlarnir tóku af skarið og bönnuðu meiri teppakaup. Ókum af stað lengra inn milli fjallanna. Fjöllin eru mjög rík af alls konar málmum og koma því fram margir og fjölbreyttir litir í hlíðum þeirra. Allt frá nærri hvítu yfir í bleikt, rautt, dökkbrúnt og yfir í nærri svart. Sums staðar sló grænni koparslikju á hlíðarnar og litu þær þá út eins og þegar íslenskir hagar eru að byja að grænka á vorin. Á veginum voru á ferð óteljandi farartæki að koma af markaðnum. Við dáðumst mest að Ford-transit eldgömlum, hann var gersamlega troðinn af fólki og dóti, á toppgrindinni sátu um 14 manns og eldgamall afi stóð á bensínlokinu og hélt sér í toppgrindina. Þarna er svo sannarlega hver rúmsentimetri nýttur í farartækjum. Stoppuðum við lítinn hliðarveg, þar sem við áttum að ganga af stað til náttstaðarins. Í ferðaupplýsingunum stóð að dótið okkar yrði flutt á asna en þegar lítill, hvítur sendibíll birtist urðum við fyrir nokkrum vonbrigðum. Höfðum hlakkað til að reka á eftir asnalestinni. Nema hvað allir voru fegnir að sleppa úr sardínudósinni og rétta úr fótunum. Gengum inn þröngan dal þar sem á hlykkjaðist eftir dalbotninum en lítil þorp héngu í hlíðunum. Húsin er byggð úr leirmúrsteinum blönduðum hálmi svo hvert og eitt þorp er samlitt hlíðinni sem það stendur í. Byggingar í mjög nánum tengslum við umhverfið. Fórum í gegnum þorpin þar sem gamlir menn sátu á hækjum sér, tjóðraðir asnar átu rusl og kátir skólakrakkar voru að koma úr skólanum. Meðfram ánni voru akurblettir og möndlutré í blóma. Eftir rúman klukkutíma komum við að náttstað, það var gistiskáli innst í dalnum. Þar var okkur vísað til herbergis og fékk hver og einn dýnu og kodda til að sofa við. Þarna var rennandi vatn og þokkaleg klósett, a.m.k. alveg hægt að nota þau. Fengum dísætt te eins og venjulega og sátum svo og spjölluðum og gripum í spil. Borðuðum ágætis kvöldmat, súpu, spaghettí, grænmeti og einhverja kássu. Smakkaðist ágætlega þegar búið var að demba úti slatta af hot-sauce. Tókum nokkur lög, kórinn er allur að slípast til. Skriðum svo fljótlega í svefnpokana þreytt eftir viðburðaríkan dag.

Sólarupprás í eyðimörkinni

18. mars 2008 Þriðjudagur

Sólarupprásin var fögur í eyðimörkinni, sandurinn varð rauður, síðan gulur og loks gylltur. Úlfaldarnir voru trekktir í gang með ótrúlegum óhljóðum, þeir fengu döðlur að éta í morgunmat en við fengum fransbrauð og te. Allir sváfu vel um nóttina enda búinn að vera langur dagur. Gelgjurnar fundu RISA tordýfil í tjaldinu þegar þær ætluðu að fara að sofa og öskruðu og æptu eins og heimurinn væri að farast. Ungu úlfaldahirðarnir komu hlaupandi og björguðu málinu og tóku grey pödduna. Eftir þetta máttu þeir ekki sjá stelpurnar án þess að fá hysterískt hláturkast. Ég skipaði öllum að hvolfa skónum sínum svo ekki kæmi í þá sporðdreki, svo var það ég sjálf sem var með pöddu í skónum um morguninn. Við vorum búin að stífla kamarinn svo það var ekki um annað að ræða en að koma sé af stað til byggða. Afi úlfaldahirðir raðaði öllum á bak, sumir fengu nýjan reiðskjóta, t.d. fékk Júlí ekki lengur að vera á Glám sínum, minnsta og ljótasta úlfalda eyðimerkurinnar. Á bakaleiðinni tók óneitanlega í ýmsa vöðva sem togast höfðu til daginn áður. Afi talaði í símann á leiðinni, var áreiðanlega að skipuleggja næsta hóp af túristum. Það er víst aðal ferðamannaþjónustan í Zagora að taka túrista út fyrir bæinn á úlföldum, láta þá sofa í tjaldi og borða vonda súpu. Og fólk er alveg himinsælt með árangurinn. Það var nú ekki farið langt út í eyðimörkina, við sáum ljós allt um kring um nóttina en upplifunin var samt stórkostleg. Hittum Hemma á rútunni á sama stað og við skildum við hann. Hann ók okkur á nálægt tjaldstæði þar sem við gátum þvegið okkur og skipulagt dótið. Ókum síðan af stað til baka sömu leið og við komum í átt til Ouarzazate. Stoppuðum á leiðinni í litlum bæ og hittum einn bóndann. Hann tók okkur með sér að skoða ræktunina. Hann á nokkur pálmatré og milli þeirra eru ræktaðir nokkrir litlir akurblettir með hveiti og byggi. Á þessum slóðum er korninu sáð á haustin og uppskeran er í maí. Eftir það er orðið svo heitt að allur gróður skrælnar af vatnsskorti. Nema pálmatrén, þau eiga rætur fleiri tugi metra og geta orðið allt að 200 ára gömul. Þau fara ekki að bera ávöxt fyrr en 18 ára og eru því eign fjölskyldunnar. Þegar við höfðum gengið um akrana bauð Abdullah bóndi okkur heim og þar var okkur boðið inn í stofu og upp á dísætt myntute. Í stofunni var teppi á gólfinu og púðar meðfram veggjum. Að lokinni tedrykkju fengum við að skoða húsið. Þarna býr stórfjölskyldan, í þessu húsi 15 manns. Ungir menn flytja konuna sína heim til foreldranna en ungar stúlkur flytja að heiman. Húsin eru byggð eins og virki með þykkum veggjum til að halda hitanum úti. Inni í miðju er húsagarður þar sem líf fjölskyldunnar fer fram. Heldur fannst okkur lítið um dót, í húsagarðinum var gervihnattadiskur, tvennir plastsandalar og ein skólataska. Í eldhúsinu sátu konurnar á hækjum sér við hlóðir og voru að sjóða hádegismatinn. En allir voru brosleitir og virtust bara ánægðir með lífið. Þegar líða tók á daginn jók í vindinn, það er eins konar sólfarsvindur, eyðimörkin hitnar svo mikið yfir daginn að vindurinn fer af stað, virkar eiginlega eins og hafið gerir á Íslandi. Þegar við nálguðumst Ouarzazate var kominn heilmikill vindur. Fyrir sunnan bæinn eru ógeðslegir ruslahaugar og nú var plastpokahríðin svo þykk að að dimmdi yfir í lofti. Ruslamenning Marokkóa er ekki á háu stigi, plastpokar og ógeð alls staðar meðfram veginum. Stoppuðum í búð í Ouarzazate og keyptum súkkulaði og vín. Stoppuðum í Atlas-kvikmyndaverinu. Þar eru allar bíómyndir sem eiga að gerast í Norður-Afríku teknar upp. Núna var ekkert að sjá nema fljúgandi plastpoka og nokkrar gifsstyttur. Ókum til Ait Benhaddou, þar gistum við á hóteli um nóttina. Þar er skortur á vatni, vatnið í sturtunum er saltvatn en það dugði alveg til að skola af manni eyðimerkurrykið. Þarna komst fólk í minjagripaverslanir og gat keypt pallíettuinniskó, arabahöfðingjaföt, myndir og skartgripi. Fengum kjötbollur og franskar í kvöldmatinn, mættum með camel-vínið okkar á veitingahúsið og áttum saman ánægjulega stund. Gengum aðeins um bæinn en fórum svo fljótlega að sofa.

Úlfaldar í eyðimörk

17. mars 2008 Mánudagur


Vaknaði um sjöleytið og langaði ekki til að sofa lengur, inn um gluggann barst fuglasöngur og framandi hljóð Afríku. Morgunmaturinn var franskur, fransbrauð, smjörlíki og sulta ásamt te og kaffi. Áttum við eftir að borða ársskamtinn af fransbrauði í þessari ferð. Mættum á fund með fararstjóranum okkar þar sem hann fór yfir það helsta sem framundan er í ferðinni. Komum okkur svo í litlu rútuna, allir voru búnir að taka til það sem þarf til næturdvalar í eyðimörkinni svo nú þurfti Hemmi að koma mun fleiri töskum fyrir í farangurshólfinu. Stoppuðum í miðbæ Ouarzazate til að fara í bankann og versla munaðarvöru. Ég keypti derhúfu til að verjast sólinni sem var mjög björt. Þetta var fallegur dagur, hiti og sólskin. Ókum svo sem leið liggur suður frá Ouarzazate í átt til Zagora. Fórum yfir fjöllin sem kölluð eru Anti-Atlas eða upphaf Atlas-fjallgarðsins. Landslagið varð mjög fljótt hrjóstrugt og autt, ekki stingandi strá að sjá en dökkir klettadrangar settu svip á umhverfið. Fórum yfir fjallaskarð um 1600 m yfir sjó, jarðlögin voru mjög sérkennileg og stórbrotin. Fengum fljótt að kynnast því að sama hvar stoppað var komu sölumennirnir hlaupandi til að hafa fé af ferðamönnum. Þarna kom mjög vel í ljós að fólk þarf vatn til að lifa, allstaðar þar sem er vatn er gróður og þar sem er gróður er fólk. Þar sem ekki er vatn er auðn. Komum niður í Draa-dalinn en áin Draa er ein lengst á Afríku 1.100 km á lengd. Hún kemur upp syðst í Atlasfjöllum og rennur norður í Atlantshaf. Meðfram ánni eru ræktaðar döðlur og fólk notar vatnið til áveitu á akurbleðlana sína. Við vorum komin til Zagora um fjögur leytið, þar fórum við að hitta úlfaldahirðana og reiðskjótana sem við áttum að nota til að ferðast á. Þar var Afi úlfaldahirðir á 3 númerum of stórum skóm og aðstoðarmenn hans þrír. Þeir voru með 16 úlfalda, 4 og 4 bundna saman. Þarna vorum við drifin á bak og svo plömpuðu þeir af stað út í eyðimörkina. Reiðtygin voru teppi rimpuð saman með baggaböndum og nælonkaðlar. Með eindæmum óþægileg reiðver. Verst var þó að þeir hafa ekki fundið upp ístöðin á þessum slóðum og gerðist það frekar óþægilegt að láta lappirnar hanga til lengdar. En þetta var ævintýralegt að rölta af stað sitjandi svona hátt uppi og reyna að finna taktinn til að fylgja hreyfingum skepnunnar. Úlfaldar eru mjög skeiðlagnir svo þetta var nú hálfgert lull. Eftir klukktíma lestargang var tekin pása og reynt að koma blóðinu á hreyfingu. Með kvöldinu bætti í vindinn og við ímynduðum okkur að við værum í hetjuför yfir Sahara eyðimörkina í alvöru sandbyl. Héldum síðan áfram annan hálftíma og komum þá í búðirnar þar sem til stóð að sofa um nóttina. Ekki voru þetta háreistar hallir en héldu þó ágætlega vindi. Fengum gríðarlega sætt te til að hressa okkur á og völdum okkur svo svefnstað. Um kvöldið elduðu Afi og strákarnir heimsins verstu súpu, hún var eins og ólífuolía á bragðið og gersamlega saltlaus. Þarna skildi á milli hvort menn voru alvöru heimshornaflakkarar eða hveitibrauðsdrengir. Því sumir notuðu íslensku aðferðina að borða nógu hratt til að finna ekki bragðið en aðrir lýstu yfir vanþóknun sinni á þessari vondu súpu og slepptu því að borða hana. Þessu næst kom hæna steikt með grænmeti gersamlega í kássu, frekar leiðinlegur matur og mikið af beinum í Lottu gömlu. Það bjargaði málunum að nóg var af brauðinu. Eftir matinn tókum við fram söngbókina og tókum nokkur lög. Afi og strákarnir kveiktu eld og bökuðu brauð á glóðunum. Þeir drógu fram trommu, vatnsbrúsa og stálbakka og það var spilað, sungið og dansað. Þetta var frábær stund í eyðimörkinni undir fullu tungli að sitja við varðeldinn og syngja saman.