Úlfaldar í eyðimörk

17. mars 2008 Mánudagur


Vaknaði um sjöleytið og langaði ekki til að sofa lengur, inn um gluggann barst fuglasöngur og framandi hljóð Afríku. Morgunmaturinn var franskur, fransbrauð, smjörlíki og sulta ásamt te og kaffi. Áttum við eftir að borða ársskamtinn af fransbrauði í þessari ferð. Mættum á fund með fararstjóranum okkar þar sem hann fór yfir það helsta sem framundan er í ferðinni. Komum okkur svo í litlu rútuna, allir voru búnir að taka til það sem þarf til næturdvalar í eyðimörkinni svo nú þurfti Hemmi að koma mun fleiri töskum fyrir í farangurshólfinu. Stoppuðum í miðbæ Ouarzazate til að fara í bankann og versla munaðarvöru. Ég keypti derhúfu til að verjast sólinni sem var mjög björt. Þetta var fallegur dagur, hiti og sólskin. Ókum svo sem leið liggur suður frá Ouarzazate í átt til Zagora. Fórum yfir fjöllin sem kölluð eru Anti-Atlas eða upphaf Atlas-fjallgarðsins. Landslagið varð mjög fljótt hrjóstrugt og autt, ekki stingandi strá að sjá en dökkir klettadrangar settu svip á umhverfið. Fórum yfir fjallaskarð um 1600 m yfir sjó, jarðlögin voru mjög sérkennileg og stórbrotin. Fengum fljótt að kynnast því að sama hvar stoppað var komu sölumennirnir hlaupandi til að hafa fé af ferðamönnum. Þarna kom mjög vel í ljós að fólk þarf vatn til að lifa, allstaðar þar sem er vatn er gróður og þar sem er gróður er fólk. Þar sem ekki er vatn er auðn. Komum niður í Draa-dalinn en áin Draa er ein lengst á Afríku 1.100 km á lengd. Hún kemur upp syðst í Atlasfjöllum og rennur norður í Atlantshaf. Meðfram ánni eru ræktaðar döðlur og fólk notar vatnið til áveitu á akurbleðlana sína. Við vorum komin til Zagora um fjögur leytið, þar fórum við að hitta úlfaldahirðana og reiðskjótana sem við áttum að nota til að ferðast á. Þar var Afi úlfaldahirðir á 3 númerum of stórum skóm og aðstoðarmenn hans þrír. Þeir voru með 16 úlfalda, 4 og 4 bundna saman. Þarna vorum við drifin á bak og svo plömpuðu þeir af stað út í eyðimörkina. Reiðtygin voru teppi rimpuð saman með baggaböndum og nælonkaðlar. Með eindæmum óþægileg reiðver. Verst var þó að þeir hafa ekki fundið upp ístöðin á þessum slóðum og gerðist það frekar óþægilegt að láta lappirnar hanga til lengdar. En þetta var ævintýralegt að rölta af stað sitjandi svona hátt uppi og reyna að finna taktinn til að fylgja hreyfingum skepnunnar. Úlfaldar eru mjög skeiðlagnir svo þetta var nú hálfgert lull. Eftir klukktíma lestargang var tekin pása og reynt að koma blóðinu á hreyfingu. Með kvöldinu bætti í vindinn og við ímynduðum okkur að við værum í hetjuför yfir Sahara eyðimörkina í alvöru sandbyl. Héldum síðan áfram annan hálftíma og komum þá í búðirnar þar sem til stóð að sofa um nóttina. Ekki voru þetta háreistar hallir en héldu þó ágætlega vindi. Fengum gríðarlega sætt te til að hressa okkur á og völdum okkur svo svefnstað. Um kvöldið elduðu Afi og strákarnir heimsins verstu súpu, hún var eins og ólífuolía á bragðið og gersamlega saltlaus. Þarna skildi á milli hvort menn voru alvöru heimshornaflakkarar eða hveitibrauðsdrengir. Því sumir notuðu íslensku aðferðina að borða nógu hratt til að finna ekki bragðið en aðrir lýstu yfir vanþóknun sinni á þessari vondu súpu og slepptu því að borða hana. Þessu næst kom hæna steikt með grænmeti gersamlega í kássu, frekar leiðinlegur matur og mikið af beinum í Lottu gömlu. Það bjargaði málunum að nóg var af brauðinu. Eftir matinn tókum við fram söngbókina og tókum nokkur lög. Afi og strákarnir kveiktu eld og bökuðu brauð á glóðunum. Þeir drógu fram trommu, vatnsbrúsa og stálbakka og það var spilað, sungið og dansað. Þetta var frábær stund í eyðimörkinni undir fullu tungli að sitja við varðeldinn og syngja saman.