Klifið á toppinn

20. mars Skírdagur

Vöknuðum við bænaköll og asnahrinur. Um nóttina var leiðinda rok og gegnumtrekkur svo það var gott að eiga góðan svefnpoka. Það var ansi kalt í veðri, hafði snjóað í hæstu tinda um nóttina, en fallegt veður og heiðskýrt. Fengum morgunverð, heitt te og kaffi, brauð og álegg eins og venjulega. Við minniháttar göngugarparnir ákváðum að taka morgninum rólega en hinir drifu sig af stað og brunuðu upp hlíðina upp á næsta fjallaskarð. Þar var glæsilegt útsýni til háfjallanna og upplífgandi að komast svona í návígi við almættið. Var þetta í alla staði hin ánægjulegasta gönguferð þó sumum fyndist heldur bratt á niðurleiðinni. Göngugarparnir mættu í hádegisverð sem snæddur var með bestu lyst. Að honum loknum var haldið af stað til baka niður á þjóðveg. Núna sóttist leiðin greiðlega enda niður í móti og við héldum okkur á bílveginum. Innfæddir voru bara slakir því það var frídagur í tilefni af afmælisdegi Múhammeðs spámanns. Fólk var því á ferðinni og ungir menn að spila knattspyrnu á næsta leirflagi. Hittum Hemma með rútuna okkar á þjóðveginum og tróðum okkur og draslinu inn. Ókum til baka upp á aðalveginn og yfir Tizi´n Tichka(2260 m)fjallaskarðið, það hæsta í Marokkó. Leiðin niður af skarðinu var frekar glæfraleg og hlykkjótt. Þegar norður fyrir fjöllin kom breyttist náttúran mikið. Jarðvegurinn er dökkrauður og hlíðarnar skógi vaxnar upp á topp. Landið grænkaði og allt var mun lífvænlegra. Fyrir norðan fjöllin fellur úrkoman sem kemur utan af Atlantshafinu og veldur þessum skörpu skilum. Þegar við nálguðumst Marrakech varð umferðin meiri og fleira fólk á ferli. Hemmi skilaði okkur á hótelið rúmlega sex. Allir fengu herbergi og hótelið var alveg þokkalegt. Þó var eitt og annað bilað á herbergjum fólks en það virðist vera algilt í Afríku að hlutirnir virka ekki nema með höppum og glöppum. Flestir fengu þó heita sturtu og voru tilbúnir til bæjarferðar á leifturhraða. Löbbuðum af stað inn í miðbæinn, það var farið að dimma en göturnar og gangstéttarnar voru troðfullar af fólki og farartækjum. Íslenskum sveitamönnum leist ekki alveg á blikuna að troðast þarna í mannþrönginni. Fórum á veitingahús og flestir pöntuðu sér pizzu. Hún var eini maturinn í ferðinni sem virkaði frekar dularfullur en engum varð þó meint af. Eftir matinn var aftur haldið út á stræti borgarinnar. Ekki hafði fólkinu fækkað hætishót og mengunarfnykur lá í loftinu. Borgarbúar ferðast mikið á vespum og tvígengisvélarnar spúa ansi illa þefjandi reyk yfir allt og alla. Héldum í rólegheitum aftur til baka á hótelið þar sem allir fóru beint að sofa eftir enn einn viðburðaríkan dag.