Sólarupprás í eyðimörkinni

18. mars 2008 Þriðjudagur

Sólarupprásin var fögur í eyðimörkinni, sandurinn varð rauður, síðan gulur og loks gylltur. Úlfaldarnir voru trekktir í gang með ótrúlegum óhljóðum, þeir fengu döðlur að éta í morgunmat en við fengum fransbrauð og te. Allir sváfu vel um nóttina enda búinn að vera langur dagur. Gelgjurnar fundu RISA tordýfil í tjaldinu þegar þær ætluðu að fara að sofa og öskruðu og æptu eins og heimurinn væri að farast. Ungu úlfaldahirðarnir komu hlaupandi og björguðu málinu og tóku grey pödduna. Eftir þetta máttu þeir ekki sjá stelpurnar án þess að fá hysterískt hláturkast. Ég skipaði öllum að hvolfa skónum sínum svo ekki kæmi í þá sporðdreki, svo var það ég sjálf sem var með pöddu í skónum um morguninn. Við vorum búin að stífla kamarinn svo það var ekki um annað að ræða en að koma sé af stað til byggða. Afi úlfaldahirðir raðaði öllum á bak, sumir fengu nýjan reiðskjóta, t.d. fékk Júlí ekki lengur að vera á Glám sínum, minnsta og ljótasta úlfalda eyðimerkurinnar. Á bakaleiðinni tók óneitanlega í ýmsa vöðva sem togast höfðu til daginn áður. Afi talaði í símann á leiðinni, var áreiðanlega að skipuleggja næsta hóp af túristum. Það er víst aðal ferðamannaþjónustan í Zagora að taka túrista út fyrir bæinn á úlföldum, láta þá sofa í tjaldi og borða vonda súpu. Og fólk er alveg himinsælt með árangurinn. Það var nú ekki farið langt út í eyðimörkina, við sáum ljós allt um kring um nóttina en upplifunin var samt stórkostleg. Hittum Hemma á rútunni á sama stað og við skildum við hann. Hann ók okkur á nálægt tjaldstæði þar sem við gátum þvegið okkur og skipulagt dótið. Ókum síðan af stað til baka sömu leið og við komum í átt til Ouarzazate. Stoppuðum á leiðinni í litlum bæ og hittum einn bóndann. Hann tók okkur með sér að skoða ræktunina. Hann á nokkur pálmatré og milli þeirra eru ræktaðir nokkrir litlir akurblettir með hveiti og byggi. Á þessum slóðum er korninu sáð á haustin og uppskeran er í maí. Eftir það er orðið svo heitt að allur gróður skrælnar af vatnsskorti. Nema pálmatrén, þau eiga rætur fleiri tugi metra og geta orðið allt að 200 ára gömul. Þau fara ekki að bera ávöxt fyrr en 18 ára og eru því eign fjölskyldunnar. Þegar við höfðum gengið um akrana bauð Abdullah bóndi okkur heim og þar var okkur boðið inn í stofu og upp á dísætt myntute. Í stofunni var teppi á gólfinu og púðar meðfram veggjum. Að lokinni tedrykkju fengum við að skoða húsið. Þarna býr stórfjölskyldan, í þessu húsi 15 manns. Ungir menn flytja konuna sína heim til foreldranna en ungar stúlkur flytja að heiman. Húsin eru byggð eins og virki með þykkum veggjum til að halda hitanum úti. Inni í miðju er húsagarður þar sem líf fjölskyldunnar fer fram. Heldur fannst okkur lítið um dót, í húsagarðinum var gervihnattadiskur, tvennir plastsandalar og ein skólataska. Í eldhúsinu sátu konurnar á hækjum sér við hlóðir og voru að sjóða hádegismatinn. En allir voru brosleitir og virtust bara ánægðir með lífið. Þegar líða tók á daginn jók í vindinn, það er eins konar sólfarsvindur, eyðimörkin hitnar svo mikið yfir daginn að vindurinn fer af stað, virkar eiginlega eins og hafið gerir á Íslandi. Þegar við nálguðumst Ouarzazate var kominn heilmikill vindur. Fyrir sunnan bæinn eru ógeðslegir ruslahaugar og nú var plastpokahríðin svo þykk að að dimmdi yfir í lofti. Ruslamenning Marokkóa er ekki á háu stigi, plastpokar og ógeð alls staðar meðfram veginum. Stoppuðum í búð í Ouarzazate og keyptum súkkulaði og vín. Stoppuðum í Atlas-kvikmyndaverinu. Þar eru allar bíómyndir sem eiga að gerast í Norður-Afríku teknar upp. Núna var ekkert að sjá nema fljúgandi plastpoka og nokkrar gifsstyttur. Ókum til Ait Benhaddou, þar gistum við á hóteli um nóttina. Þar er skortur á vatni, vatnið í sturtunum er saltvatn en það dugði alveg til að skola af manni eyðimerkurrykið. Þarna komst fólk í minjagripaverslanir og gat keypt pallíettuinniskó, arabahöfðingjaföt, myndir og skartgripi. Fengum kjötbollur og franskar í kvöldmatinn, mættum með camel-vínið okkar á veitingahúsið og áttum saman ánægjulega stund. Gengum aðeins um bæinn en fórum svo fljótlega að sofa.