Hafið og stórborgin

22. mars Laugardagur

Morgunverðurinn var borinn fram uppá þaki á hótelinu í Essaouira. Yfir sveimuðu máfar og öldur hafsins brotnuðu í fjörunni. Sumir fóru snemma á fætur til að fara niður að höfn til að sjá þegar bátarnir kæmu að. Við höfnina var mikið af bátum en fæstir þeirra virtust fara á sjó. Ástandið virtist vera svipað og í sjávarbyggðum á Íslandi. Örfáir eldri menn sem enn sækja sjóinn en mikið af ónotuðum bátum upp á landi. Þarna virðist nú aldrei hafa verið annað en smábátaútgerð. En þó voru nú nokkrir að koma með afla að landi og mátti þarna sjá ýmsa furðufiska boðna til sölu. Skoðuðum gamalt strandvirki þar sem var góð útsýn yfir bæinn. Að menningarferð við sjávarsíðuna lokinni var tekið til við alvarlegri mál, verslunarferð. Ekki hafði gefist mikill tími til að viðra seðlana fram að þessu svo nú var tekið til við að skoða í búðir og kaupa föt, skartgripi, minjagripi o.fl. sem koma þarf með heim úr vel heppnuðu fríi. Essaouira reyndist ágætis kostur til verslunar, þarna var mikið af skemmtilegum búðum, verðið hagstætt, engir bílar í miðbænum og hann svo lítill að það þurfti einbeittann brotavilja til að týnast. Um hádegið fengum við okkur hressingu og fórum svo að sækja töskurnar okkar því nú skyldi halda til baka til Marrakech. Hemmi kom á bílastæðið fyrir utan miðbæinn og við tróðum okkur og draslinu inn. Ókum sömu leið til baka um gróðursælla Marokkó en við sáum fyrstu dagana. Á þessum slóðum er ræktað mikið af argan trjám (Argania spinosa) sem eru eingöngu ræktuð í Marokkó. Úr ávextinum er unnin olía sem samkvæmt Marokkóum er allra meina bót. Umferðin á þessu svæði er frekar þung og sáum við þarna hin furðulegustu farartæki og mörg þeirra hefðu alls ekki staðist þungatakmarkanir á Íslandi. Eins undruðmst við hversu mörgum farþegum var hægt að koma í gamla Peugeot bifreiðar. Þessu skipti lögreglan sér ekki af en bílar í ferðamannaflutningum urðu fyrir ómældum töfum vegna eftirlits lögreglunnar. Hemmi greyið þurfti sífellt að vera að sýna alla mögulega pappíra þegar við vorum stoppuð vegna vegaeftirlits. Steininn tók nú úr þegar honum varð á að beygja of fljótt út úr hringtorgi og taka u-beygju til að komast inn aftur. Á næstu eftirlitsstöð var búið að hringja vegna hans og hann var sko aldeilis tekinn á teppið. Hann gat nú samið um að fara með okkur á næstu vegasjoppu og koma aftur til að taka afleiðingum gjörða sinna. Við drukkum myntute á sjoppunni og bjuggumst eins við að Hemma myndi missa ökuleyfið fyrir en fljótlega birtist hann heldur gleiður. Við spurðum Yahya hvað hefði gerst en hann svaraði bara: „Hann borgaði“. Það er víst aðferðin við erfiða lögregluþjóna að rétta þeim smávegis af seðlum. En við vorum ánægð með að eftirmálin voru ekki meiri og héldum áfram ferðinni. Gekk nú allt að óskum þar til við stoppuðum á fjölförnum gatnamótum í Marrakech og rútan drap á sér og fór ekki í gang aftur. Sérfræðingur hópsins í Benz-bifreiðum hélt ræðu um hverning Hemmi hefði eytt öllu rafmagninu út af geyminum með því að hafa loftkælinguna í gangi og aka á allt of lágum snúningi. Ekki dugði að sitja sem strandaglópar á gatnamótum í Marrakech svo sérfræðingurinn kvað uppúr með: „Now we push“ og út ruddumst við og fórum að ýta. En auðvitað var komið rautt ljós svo duglegu Íslendingarnir ýttu rútunni í veg fyrir vörubíl sem kom á fljúgandi ferð. Fölnuðu nú konur og minni háttar fólk í rútunni en vörubílstjórinn flautaði ógurlega og sveigði hjá og kom í veg fyrir slys. Bíllinn hrökk í gang og við settumst heldur hróðug inn aftur og héldum áfram för okkar. Komum heil á húfi aftur á hótelið sem við dvöldum á áður. Komum okkur fyrir og héldum á markaðinn því nú voru síðustu forvöð að eyða. Hittumst um kvöldið og snæddum saman á stóru veitingahúsi. Fengum þar undarlegustu köku sem borin hafði verið á borð fyrir svanga Íslendinga. Sæmilegasta kjúklingakássa var bökuð inní vínarbrauðsdeigi með miklu af kanil og sykri. Það gekk hálf illa að koma þessu niður. Aðrir réttir á matseðlinum voru ekki eins skrýtnir en samt ekki það besta sem fólk hafði fengið. Ég held nú samt að fyrir okkur hafi verið skrýtnast að vera á svona stórum stað þar sem margir hópar af ferðamönnum voru að snæða og þjónustan var í samræmi við það. Svosem allt í lagi en allt á færibandi. Ekki þessi innilega þjónustulund, persónulega þjónusta og gestrisni sem við vorum búin að kynnast úti í eyðimörkinni og uppí fjöllunum. Það kom berlega í ljós að við erum öll sveitamenn inn við beinið. Að máltíð lokinni röltum við heimleiðis í mannmergðinni og eiturgufum vélhjólanna að sumu leyti leið yfir að viðburðaríkri ferð var að ljúka en einnig að sjálfsögðu spennt að komast heim og fara að stæra okkur af ævintýrum þessa ferðalags okkar. Því það er nú eitt það besta við ferðalög að koma heim aftur.